Van baby naar dreumes, van voeren naar zelfstandig eten: best een ding!


Van baby naar dreumes betekent voor velen ook de stap naar zelfstandig(er) eten. Best een stap. Niet alleen praktisch gezien, maar ook gevoelsmatig. Waar is het onschuldige van een baby gebleven? Daar waar je eerst zelf de controle had over zijn of haar eetgedrag, ga je nu opeens meer vertrouwen op het kunnen van jouw kindje. Het zelf pakken, vertrouwen dat je kindje niet te gulzig is, goed kauwt, het wat leren loslaten, en bouwen op een stukje meer zelfstandigheid. Vandaag vertel ik wat ons geholpen heeft. Misschien heb jij hier ook iets aan.

Persoonlijk heb ik moeite iets los te laten. Het liefst hou ik onze kinderen klein, zorg ik dat ik de controle over alles heb, en neem ik hierin ook veel uit handen. Laat dit nu net datgeen zijn waar ik de kinderen mee zou belemmeren in ontwikkeling. Het is heel gezond dat kinderen op den duur zelfstandiger willen eten, en dan zou ik degene zijn die de ontwikkeling remt? Nee, de welbekende ‘kunst van het loslaten’. Natuurlijk niet geheel los, maar binnen onze veilige kaders. Als Fien zich verslikt in een stukje brood ben ik nog altijd degene die haar – wellicht sneller dan nodig – oppakt en over mijn onderarm legt om te kloppen.

Fien is vorige week één jaar geworden. Onze oudste dochter Puk (nu twee jaar) kreeg precies op haar eerste verjaardag de eerste ‘onnodige’ suikers binnen. Haar heerlijke grijpgrage handjes in die veel te grote taart.. Heerlijk. Met dit moment was ik 17 weken zwanger van Fien. Heel onwerkelijk, omdat ik mij als de dag van gisteren de eerste verjaardag van Puk herinner, en nu is ook Fien al één. De een peuter puberend, en de ander hunkerend naar zelfstandigheid. Veeg mij maar op. Stop – de – tijd.


– Puk bijna één jaar, en Fien trappelend in mijn buik –

Goed, terug naar zelfstandiger eten. Fien eet nu ‘met de pot mee’. Waarom ik dit tussen haakjes zet is omdat ik de gerechten hier en daar wel wat heb aangepast. Voornamelijk de hoeveelheid zout. Wij kookten al zelden met een pakje, maar het kwam wel eens makkelijk uit. Nu vinden wij dit echt nog te vroeg voor Fien, en eten wij vaker prak. Eerlijk is eerlijk, het komt mijn neus uit. Toch vinden de meisjes het heerlijk, en voor Fien makkelijk te pakken. Vaak doe ik er nog wel wat roomkaas door om het smeuïger te maken. Jus laat ik achterwege.

Een paar weken geleden kreeg ik de placemat EZPZ binnen van Stokke. Als ik eerlijk ben vond ik dit voorheen onzin. Waarom zou je in hemelsnaam een aparte placemat kopen? Echter, ik ben de eerste die hem nu afwast, en weer klaarlegt voor gebruik. De bakjes zitten eraan vast waardoor je dus geen last meer hebt van rondvliegende bordjes en bakjes. Ideaal. Voor Fien maakt dit zelfstandig eten makkelijker, en ik kook niet voor Jan Doedel doordat de inhoud van een bakje op de grond ligt. Kind blij, mama blij!

Hoe ervaren jullie de overgang voeren naar zelfstandig eten? Wat zijn jullie tips?

Misschien vind je dit ook leuk:

Maakt mij dit hypocriet?

Comfy schoenen, 12x de leukste van dit najaar

Hét Decembercadeau 2018

 

Join the List

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Error: Access Token is not valid or has expired. Feed will not update.
This error message is only visible to WordPress admins

There's an issue with the Instagram Access Token that you are using. Please obtain a new Access Token on the plugin's Settings page.
If you continue to have an issue with your Access Token then please see this FAQ for more information.

Latest from Instagram

Copyright © 2020 · Theme by 17th Avenue