Praatje borstvoeding (en mijn frustratie daarachter)

Totdat Puk geboren werd kon ik het heel theoretisch bekijken. Ik wilde borstvoeding geven, het leek mij praktisch, gezond voor moeder en kind, maar als dit niet zou lukken zou ik er ook vrede mee hebben. De welbekende zin “van flesvoeding worden ze ook groot” vond ik een vet irritante cliché, maar het voelde wel zo. Ik wilde borstvoeding proberen. Absoluut, maar lukt het niet? Dan lukt het niet. No hard feelings, ook naar mijzelf niet. Mooie theorie, praktijk nét even anders. Lees je mee?

Naarmate ik dichter bij de veertig weken kwam werd mijn gevoel van borstvoeding willen geven sterker. Het idee van je kindje kunnen voeden. Prachtig. Het voelde als een soort van roeping ofzo. Wie mij kent, belachelijk natuurlijk. Past op geen enkele manier bij mij. Ik ben over het algemeen heel nuchter, praktisch ingesteld, en kan vaak prima hoofd en gevoel loskoppelen. Soms gaan dingen gewoon zoals ze gaan, en daarmee klaar.

De kennismaking met het geven van borstvoeding vond ik enorm heftig. Zo’n klein meisje versus zo’n grote tepel (echt, wat een knoeperd destijds), en de precieze timing tussen dé hap, en die paar druppels colostrum. De verpleegkundige in het ziekenhuis was niet vriendelijk. Ze vond borstvoeding maar moeilijk, en liet dit duidelijk merken waardoor wij ons al snel teveel voelde. Als klap op de vuurpijl kwam ze aan met vieze nagels – zo’n fijn zwart randje – en dampend naar een verse sigaret. Daar lig je dan. Nét ouder, verliefd, een bom hormonen, uitgeteld, én onzeker. Toch konden wij het niet aanzien dat zij, met haar vieze nagels, aan onze Puk zat. Respectvol hebben wij dus ook aangegeven dat wij voorkeur hadden voor een andere verpleegkundige. Haar reactie laat ik even achterwege, maar laten we het erop houden dat ze het persoonlijk opvatte. Vanaf dat moment ging het beter. De nieuwe verpleegkundige was lief, geduldig, en begripvol.

“De verpleegkundige had vieze nagels, stonk naar sigaretten, en had geen geduld voor borstvoeding.”

Helaas verliep de borstvoeding niet zoals gehoopt. Het happen ging niet, en ik raakte gefrustreerd. Binnen no time had Steef een profi kolf in huis gehaald om de productie op gang te brengen. Je weet. Mannen schijnen vaak het gevoel van machteloosheid te hebben, dus hij vond het fijn bij te kunnen dragen. Wat hij natuurlijk al deed. Goed, we gaan verder. We bleven proberen, proberen, en nog eens proberen. Echter bleek dat haar tongriempje en lipbandje te strak stonden waardoor haar mondje niet goed om mijn tepel (en later ook tepelhoedje) heen krulde. Een paar dagen later is Puk gekliefd. Niet ‘alleen’ voor de borstvoeding overigens, maar ook omdat het anders moeilijkheden met zich mee zou kunnen brengen met betrekking tot spraak. Vreselijk vonden wij het. Zo’n klein lieverdje..

De weken daarna hoopte wij dat het beter zou gaan, maar nee. De productie ging fantastisch (megatrots natuurlijk), alleen het happen bleef een probleem. In het totaal heb ik 6 weken gekolfd, en iedere keer met heel veel liefde mijn melk in een flesje gegeven. Gevoelsmatig puur goud. Eén ding was wel duidelijk. Ik was totaal opgebrand. Was alleen maar bezig met voeding, kreeg geen hap door mijn keel, en mijn reserves werden flink aangesteld. Met pijn in mijn hart ben ik de productie gaan afbouwen, en zijn we langzaam overgegaan op flesvoeding. Ik at mijzelf op.

“Bij Fien ga ik het heel anders doen.”

Dan denk je dit overkomt mij niet meer. Mijn hoofd nam het langzaam maar zeker weer over van mijn gevoel, en kon heel goed benoemen dat ik voor mijzelf te lang ben doorgegaan. En dan. Toen ik kort daarna weer zwanger bleek konden wij ons geluk niet op. Hoe tegenstrijdig dit ook klinkt: ik wilde geen borstvoeding meer geven. Dit gevoel heeft welgeteld een paar weken geleefd. Mijn gevoel van ‘roeping’ kwam weer naar boven. Ja echt. Ik verlangde zó naar rustig kunnen voeden. Dat perfecte plaatje van kunnen aanleggen, drinken, boertje, knuffelen, en verder slapen. Ik idealiseerde het mij misschien, maar dit gevoel lijkt mij nog altijd zo intens.

Misschien raad je het al. Ook bij Fien is de borstvoeding niet gelukt. Wederom moest er gekliefd worden, en ook toen geen verbetering met aanleggen. Er ging wederom enorm veel tijd in voeding zitten. Dat vond ikzelf niet erg (ik zorgde immers beter voor mijzelf waardoor ik het beter vol kon houden), maar Puk had ook haar aandacht nodig. Mijn hart brak keer op keer bij het zeggen dat ik wéér niet met haar kon spelen. De keuze vond ik vreselijk, maar dit heeft mij doen besluiten na 4 weken te stoppen met kolven. Weer met pijn in mijn hart, maar met mijn verstand wist ik dat het beter was.

Achteraf kan ik prima dealen met mijn (eigenlijk onze) keuzes, alleen het blijft een gemis. Ik blijf verliefd op het idee, al ben ik mij bewust dat ik het mij misschien idealiseer. Of niet. Ik weet het niet, en misschien ga ik dit wel nooit te weten komen. Wat is jouw ervaring met het doorhakken van ‘de knoop’? Doorgaan met borstvoeding en/of kolven of toch stoppen? Wat was jouw reden van stoppen?

Liefs, Do

Dit vind je misschien ook leuk om te lezen:

Makkelijker bij een tweede?!

Geld verdienen als Blogger?

De extrreme wereld waarin ik mijzelf verloor

Join the List

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Error: Access Token is not valid or has expired. Feed will not update.
This error message is only visible to WordPress admins

There's an issue with the Instagram Access Token that you are using. Please obtain a new Access Token on the plugin's Settings page.
If you continue to have an issue with your Access Token then please see this FAQ for more information.

Latest from Instagram

Copyright © 2020 · Theme by 17th Avenue